از سنگ تا الماس

خوشا روزگاری که به خنیاگری میگذرد....

پونتیاک یا نان لواش.....؟؟

دیروز به اتفاق چند تا از دوستان به ارتفاعات توچال رفته بودیم....در حال برگشت وقتی به پارکینگ مجموعه رسیدیم و به دنیال اتومبیلمون...چشمم افتاد به یک "پونتیاک(مدل1978)..مشکی و تر و تمیز...با یک عقاب سفید روی کاپوت جلو.....برام جالب بود که هنوزم با این وضعیت ظاهری خوب داره ازش استفاده میشه.....تو همین فکرا بودم که پیرمردی شیک پوش با کلاه قشنگی که سرش بود جلو اومد...دزد گیر ماشین رو زد... و با لبخند گفت اگه دوست دارید میتونید از داخلش هم دیدن کنید....از مدل و کلاس ماشین ازش پرسیدم....دوستم گفت مصرفش چنده....پیرمرد گفت صدی 24....(این ماشینها کارت سوخت هم ندارن)..میگفت 30 میلیون خواستن ندادمش....!! البته این یک نمونه کوچک و برای شروع بحث بود.

1-دوستان ما تا چه حد مالک دارایی های خودمون هستیم....؟؟؟

2- فکر میکنید سئوال احمقانه ایه...؟؟

3-علاقه های ما تا چه حد باید به درد خودمون و جامعه بخوره....؟؟

دیشب با دوستی در همین مورد صحبتی کردیم......

داشتن کلکسیون ها و مجموعه های شخصی به نظر بعضی ها باعث بوجود آمدن اشتغال و همچنین ارضاء نیازهای روحی در بعضی از افراد و در نهایت کاهش انحرافات و افزایش سطح رفاه و .... میشود.

 ولی این کلکسیون های شخصی باعت خارج شدن انباشت شدن و اتلاف سرمایه ها میشه  به عبارتی بد ترین استفاده  از سرمایه ....

تبدیل شدن سرمایه به کالاهایی که ارزش کلکسیونی شخصی دارند (نه مثلا طلا و جواهرات که ارزش همگانی دارند)...در صورت همه گیر شدن در میان طبقه مرفه و سرمایه دار(که البته در همه جای دنیا وجود داره) میتونه باعث اتلاف سرمایه انباشته شده بشه...اگر از خارج از کشور وارد بشه.. دیگه بدتر....!

مرفهین محترم هم کاملا حق دارن که  درامد ها و ثروتشون رو اون طوری که میخوان مصرف کنند...البته که نمیشه دلبستگی ها و اختیار رو از آدمها گرفت...ولی میشه با آموزش و آگاهی...تا حدودی تصمیم های افراد رو در قبال مصرفشون هوشمندانه تر و مفید تر کرد.....البته باز هم تاکید میکنم که اختبار و آزادی حق همه افراد جامعه است

توچال 30/11/1388

نویسنده : : ٩:٢٠ ‎ق.ظ ; شنبه ۱ اسفند ۱۳۸۸
Comments نظرات () لینک دائم