از سنگ تا الماس

خوشا روزگاری که به خنیاگری میگذرد....

سلام.خداحافظ

 

… هی هی
دل بده تا پته دلمو واست رو کنم
میدونی؟
همیشه این دلم به اون دلم میگه
دکی
تو این دنیای هیشکی به هیشکی
این یکی دستت باید اون یکی دستتو بگیره
ورنه خلاصی
خلاص! …

                        **********

… من یاد گرفتم
چه جوری شبا
از رویاهام یک خدا بسازم و …
دعاش کنم که
عظمتتو جلال
امشب هم گذشت و کسی ما رو نکشت
بعدش هم چشمامو میبندم و دلو می‌سپرم
به صدای فلوت یدی کوره
که هفتاد سال تمومه عاشق یه دختر چارده ساله بوره
منم عشق سیاهمو سوت میزنم
تا خوابم ببره …

                       ***********

… گز می کنم خیابانهای چشم بسته از بر را
میان مردمی که حدوداً می خرند و حدوداً می فروشند …

                      ***********

… جواب زنده بودنم مرگ نبود! جون شما بود؟
مردن من مردن یک برگ نبود! تو رو به خدا بود؟
اون همه افسانه و افسون ولش!؟
این دل پر خون ولش!؟
دلهره گم کردن گدار مارون ولش!؟
تماشای پرنده‌ها بالای کارون ولش!؟
خیابونا، سوت زدنا، شپ شپ بارون ولش!؟
دیوونه کیه؟
عاقل کیه؟
جوونور کامل کیه؟
گفتی بیا زندگی خیلی زیباست! دویدم
چشم فرستادی برام
تا ببینم
که دیدم
پرسیدم این آتش بازی تو آسمون معناش چیه ؟
کنار این جوی روون نعناش چیه؟
این همه راز
این همه رمز
این همه سر و اسرار معماست؟
آوردی حیرونم کنی که چی بشه؟ نه والله!
مات و پریشونم کنی که چی بشه؟ نه بالله
پریشونت نبودم؟
من
حیرونت نبودم!؟ …

                         ************

… و می‌رفتم و می‌رفتم و می‌رفتم
تا بدانم و بدانم و بدانم
از صفحه‌ای به صفحه‌ای
از چهره‌ای به چهره‌ای
از روزی به روزی
از شهری به شهری
زیر آسمان وطنی که در آن فقط
مرگ را به مساوات تقسیم میکردند …

                       *************

… همه چی از یاد آدم میره
مگه یادش، که همیشه یادشه …

                         

                                                                                (حسین پناهی)

 

نویسنده : : ۱۱:٢۸ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۳ شهریور ۱۳۸٩
Comments نظرات () لینک دائم