از سنگ تا الماس

خوشا روزگاری که به خنیاگری میگذرد....

استراتژیهای مبارزه با فقر

فقر مهمترین موضوع در اقتصاد کشور های درحال توسعه به خصوص ایران عزیز است...  تمامی دولت و حکومت ها چه از سر وظیفه و چه برای بقاء خود سعی کرده اند تا حد ممکن از فقر و اثرات بسیار مخرب آن در سطح جامعه کاسته و کشور را به سمت توسعه پایدار همراه با فقر زدایی هدایت کنند.

دولت دهم نیز با همه فراز و نشیب ها در بدست گرفتن قدرت ...همانند سایر دولت های گذشته سعی در مبارزه با پدیده روز افزون فقر در کشورمان را دارد....

دولت های گذشته با سیاستهایی تحت عنوان"برنامه های توسعه پنج ساله"- دولت سازندگی"-طرح سامان اقتصادی-"در نهایت "طرح تحول اقتصادی" دولت دهم شانس خود را در کاهش فقر و سرعت بخشیدن به روند توسعه آزموده اند.

جدای از تحلیل های سیاسی و جناح باید به مسئله فقر نگاه کرد و بدون پیش داوری سیاستهای دولت کنونی را نقد و بررسی کرد.

سیاست حذف یارانه ها به خودی خود اتفاق مبارکی برای اقتصاد ایران خواهد بود(بدون در نظر گرفتن عواقب سیاسی اجتماعی آن)...چراکه بر اساس تجربیات  وامار های منتشر شده فقرا سهم اندکی از این یارانه ها را دریافت میکردند که آن هم اکثرطبقه فقیر شهری بودند نه روستایی.....!!

تجربه مشابه ما در کشور مکزیک در دهه ٩٠ میلادی توسط اقتصاد دان شایسته مکزیکی"سانتیاگو لوی"( در آن زمان معاون وزیر دارایی بود)به عنوان طرح"بروگراسا" اجرا شد که تنایج مثبتی را در پی داشت و همچنان ادامه دارد و طبقه فقیر و ضعیف جامعه را که به اجبار برای تامین مخارج کودکان خود را از تحصیل محروم وبه بازار کار میفرستادند را تشویق به ادامه تحصیل و کارامد تر شدن نیروی کار در امر توسعه می کرد.

ولی تفاوت هایی میان طرح تحول ما و طرح"بروگاسا"وجود دارد.....

پرداخت نقدی یارانه ها به نظر من پاشنه آشیل این طرح خواهد بود (که البته بی ربط به مسائل سیاسی هم نیست)....

طبق برآورد ها بدون در نظر گرفتن هزینه سوخت چیزی حدود ١٨٠ هزار تومان به هزینه های یک خانواده چهار نفره اضافه خواهد شد...حالا در نظر بگیرید یارانه حدودا ٢۵ هزار تومانی که طبقه متوسط دریافت خواهد کرد......

این پرداخت دولت که قرار است دوباره از محل افزایش درآمد های دولت در بخش انرژی و ...جبران شود...اصلا چه لزومی به پرداختش هست...؟؟

به عبارتی پولی بگیریم و تا پایان ماه آن را دوباره برای هزنه های افزایش یافته مصرف کنیم...؟؟؟ با شک قیمتی و تاثیران روانی بازار چه کنیم...؟؟

اصلا میزان فقر در بخش شهری ما و فاصله طبقاتی به آن حدی است که نیاز با اجرای چنین طرحی باشد....؟؟

ما بیشتر از آنکه فقر باشیم...کم درآمد هستیم.....یعنی اکثر ما  خانه و ماشین و مواد غذایی در اختیار داریم ولی تا حد ممکن بی کیفیت.....کیفیت پایین به نظر من باعث افزایش استرس...بیماریهای روحی و در نهایت در بلند مدت کم شدن فاصله طبقه متوسط با طبقه فقیر می شود.....

این هم به علت درآمدهای نفتی است که بدون افزایش تولید ناخالص داخلی به بدنه اقتصاد تزریق میشود...!

پیشنهاد:

١-برای طبقه  فقیر این موارد پیشنهاد میشود: ایجاد مراکز بهداشتی و آموزشی استاندارد و پرداخت یارانه نقدی از طرف مدارس به دانش آموزان(یعنی کسانی که فرزندشان را برای تحصیل حمایت کنند مبلغی را دریافت کنند)..همچنین تضمین دریافت حداقل مایحتاج زندگی از طرف دولت

٢-برای طبقه متوسط:روند پلکانی حذف یارانه ها و از طرفی افزایش  کیفیت سطح خدمات عمومی و درمانی و همچنین کارامد تر کردن شبکه حمل و نقل شهری..همچنین ایجاد اشتغال از طریق سرمایه گذاری از محل افزایش درآمد های ناشی از حذف یارانه.

(برداشت گندم-روستاهای جنوب کشور)

پ ن:البته پیشنها ها رو به صورت خیلی کلی گفتم که می شه به موارد جزعی تر عم اشاره کرد....دیگه نخواستم زیاد طولانی بشه.

پ ن:فکر کنم دولت با این طرح ، بزرگترین ریسک اقتصادی ایران در دوران معاصر رو انجام بدهد.

نویسنده : : ۱٢:٥۱ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۳۱ شهریور ۱۳۸٩
Comments نظرات () لینک دائم