از سنگ تا الماس

خوشا روزگاری که به خنیاگری میگذرد....

گر توانستمی آن باشم که دلخواه من است....

ای کاش آب بودم

گر می شد آن باشی که خود می خواهی. ـ

آدمی بودن

                حسرتا !

                          مشکلی ست در مرز نا ممکن.نمی بینی؟

ای کاش آب بودم ـ به خود می گویم ـ

نهالی نازک به درختی گشن رساندن را

                                   ( تا به زخم تبر بر خاک اش افکنند در آتش سوختن را؟)

یا نشای سست کاجی را سرسبزی ی جاودانه بخشیدن

یا به سیراب کردن لب تشنه ئی

رضایت خاطری احساس کردن!

می دانم می دانم می دانم

با این همه کاش ای کاش آب می بودم

گر توانستمی آن باشم که دل خواه من است.

آه

کاش هنوز

                به بی خبری

                                 قطره ئی بودم پاک

از نم باری

                به کوه پایه ئی

نه در اقیانوس کشاکش بی داد

سرگشته موج بی مایه ئی.

                                                          (احمد شاملو)

تقدیم به دوست بسیار گرامی ( ع- امیری)

نویسنده : : ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٢٧ مهر ۱۳۸٩
Comments نظرات () لینک دائم