از سنگ تا الماس

خوشا روزگاری که به خنیاگری میگذرد....

وه از آن مست،که با مردم هشیار چه کرد.......

ناب بود....

وقتی نواختیم....به جان

و شنیدی به دل.....

 

آن که پر نقش زد این دایره مینایی

                                                      کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

 

نویسنده : : ۱٢:٠۳ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٢٧ آبان ۱۳۸٩
Comments نظرات () لینک دائم