از سنگ تا الماس

خوشا روزگاری که به خنیاگری میگذرد....

تا بگیرد کی اوج به امید یزدان ایران......

بهار زیبا شروع شده.....

همانطور که طبیعت جوان میشه....ما هم باید جوان تر بشیم......

اصلا نمیدونم کی گفته که آدمها پیر میشن....ما هم جزئی از طبیعتیم

آدما باید با هر بهار جوان و جوانتر بشن....بزرگ تر و جوان تر....جوان تر و زیبا تر..

همه چیز باید برتر از قبل بشه....هر کسی به اندازه خودش بیشتر از پارسال..

ملتی که بیشتر باشد از قبل....بیشتر هم بدست خواهد آورد...

پ ن: بشنوید دو تصنیف زیبا با "صدای همایون شجریان" و آهنگ سازی "علی قمصری" ...تقدیم به ایران عزیز

پر و بالش خونین، خسته از راه دراز
گاه نزدیکِ زمین، گاه در اوج بُوَد در پرواز
آمده از سدگانی بس دور
از ستم‌های فراوان رنجور
کی شود تا که دگربار گشاید پر و بال؟
سایه‌گستر شود از آن سوی
دریای پرآوازه‌ی پارس
بر میان‌رودان تا فراسوی ارس
سرزمین اران، زادبوم مادان
وز دگر سو بر فراز
سیستان و مُکران
بر سمرقند، بلخ و بخارای سترگ
بر
هرات و بر مرو، بر خراسان بزرگ
ز کنار سیستان تا به
خوارزم و تخار
روی البرز بلند تا فرارود
تا به سرسبز فلات پامیر
تا بدان‌جا که فرود آمده تیر از کمانِ آن کمان‌دار دلیر
تا بگیرد کی اوج به امید یزدان ایران...

 بر گرفته از وبلاگ"بیداد نوا" از دوست هنرمند و گرامیم "کوشا وحدتی

http://psmv.blogfa.com/post-277.aspx

 

نویسنده : : ۱٢:٤٥ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٧ فروردین ۱۳٩٠
Comments نظرات () لینک دائم