از سنگ تا الماس

خوشا روزگاری که به خنیاگری میگذرد....

استعداد یا پشتکار...؟

 مجموعه خصوصیات , ویژگیها و مهارتهایی که داریم موقعیت ما رو بوجود میاره.

خوبه که فکر کنیم کدام یک از این ویژگیها یا مهارتهایی که در شکل علم و فرهنگ و هنر و توانایی های فیزیکی و غیره...داریم, به علت استعداد و شرایط خاص بوده که به صورت ذاتی داشتیم و چقدر برای بیشتر شدن اون از حد یک استعداد تلاش کردیم...؟؟

مثلا فردی در یادگیری موسیقی استعداد و اشتیاق ذاتی(البته شاید اشتیاق در اثر قرار گرفتن در محیط مناسبی باشه) فراوانی داره...وبه سرعت و زودتر از همسالان خودش موسیقی رو فرا میگیره و جلوتره...خب...باید دید که این استعداد تا کجا فرد رو پیش میبره...و در چه مرحله ای نوبت پشتکار و تمرین میرسه....تا این شخص همچنان روند رو به رشد خودش رو داشته باشه...!!

همه ما استعدادهایی به صورت ذاتی داریم که قدم های اول رو برامون آسان تر و سریع تر میکنه...اما بعدش به عهده خودمونه.

چندی پیش با آقایی آشنا شدم(حدودا 50 ساله) که صدای خوبی داشت و آواز ها رو به خوبی تقلید میکرد.....ولی فقط در حد استعداد باقی مانده بود...اگر این استعداد را کسی داشت که تلاشی هم به اون اضافه میکرد(تنبلی نمیکرد) حتما خواننده بسیار خوبی میشد.

استعداد وقتی با ارزش تر میشه که با تلاش و پشتکار پرورش پیداکنه.

نباید وقتمون رو در مسیری که فکر میکنیم استعدادی نداریم تلف کنیم...حتما هر کسی میتونه در خودش استعدای رو پیدا کنه...وقتی پیدا شد به احتمال زیاد علاقه هم همراه خودش خواهد داشت.....البته فکر میکنم کسی که استعداد خودش رو نمیشناسه....شاید هیچوقت نتونه بشناسه و در نتیجه سرگردانی و افسردگی به سراغش میاد.

 

پ ن:البته قرار نیست همه مردم استعدادهای خودشون رو بشناسن و در اون مسیر پیش برن....این یعنی بهره وری 100% و غیر ممکن خواهد بود.

پ ن: یادمه همیشه به شوخی به دوستان میگفتم....سعی کن یک کار مند جز, در جزئی ترین قسمت یک اداره جز’ نشی

 

 

نویسنده : : ۱۱:٠٢ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٧ امرداد ۱۳٩٠
Comments نظرات () لینک دائم