از سنگ تا الماس

خوشا روزگاری که به خنیاگری میگذرد....

چرا موسیقی ما غمگین است..؟

موسیقی ما غمگین است....بله شکی در این نیست که موسیقی ما بیشتر نغمات غمگین دارد تا شاد. بیشتر هجران دارد تا وصل.بیشتر مرگ دارد تا زندگی و بیشتر حسرت دارد تا امید..!

بله این روایت سرزمینیست که از عرب و ترک و مغول بر آن تاخته اند...درسته که هر بار سر بلند کردیم و سعی کردیم خودمان شویم...ولی خاطرات تلخ و اثرات دردناک این زخمها هنوز هم بر پیکره فرهنگ و هنر و ادب ما نقش بسته...هنوز هستند کسانی که خود باخته فرهنگ شرق و غرب هستند و متاسفانه قدرت اجرایی هم دارند و ما را هر دم به سویی میبرند....پس موسیقی اگر غمگین نباشد ..می تواند شاد باشد؟

مطلب را خیلی کلی میگویم....خیلی کلی..نه اینکه همیمشه غمگین باشد.

تعجب من از این است که موسیقی "پاپ" که فرزند روزگار خود و زمانه خود هم هست و ریشه کمتری در تاریخ و گذشته ما دارد....بسیار غمگین است...باور کنید یاس و نا امیدی که در موسیقی پاپ امروزی ما است...تنفر و کینه ای که در اشعار ترانه سرایان این موسیقی موج میزند...بینظیر که نباشد حداقل کم نظیر است(کافیه خودتون به اشعار دقت کنید) به شخصه معتقدم که موسیقی پاپ هم باید به عنوان نوعی از موسیقی همراه جامعه باشد و حتی از آن حمایت هم بشود...ولی موسیقی پاپ ما کاملا بر گرفته از مرثیه خوانی و نوحه خوانی است....هر چند گاهی مداحان هم از ترانه های و ملودی های پاپ استفاده میکنند که تایید بر این گفته است.

واقعا متاسف باید بود برای جامعه ای که ترانه آن مصبیت است و شعرش نا امیدی و آهنگش مارش عزا....بد تر از آن اینکه اینها همه در موسیقی "پاپ" است. موسیقی که ریشه ای در قدیم ندارد و فرزند زمان خود است...پس وای به حال احوالات امروز جامعه ما..!!

 

پ ن: یادتونه در همین روزهای گذشته 100 آهنگ برتری که از طریق یکی از شبکه های ماهواره ای از طرف خود مردم انتخاب شده بود... 20 تای اول همه غمگین بودند.

نویسنده : : ۱٢:۱٦ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱۸ دی ۱۳٩۱
Comments نظرات () لینک دائم