از سنگ تا الماس

خوشا روزگاری که به خنیاگری میگذرد....

در ستایش ثروت...!

 

مدتهاست که در کشورمون(شاید هم در خیلی از کشورها) تبلیغات غلطی  میشود در مورد ارزش فقر و تقدیس انسان فقیر و یا حتی تشویق انسانها به سرکوب کردن خواسته ها و ساختن و سوختن با هر آنچه دارند و ندارند.

یک سوال کلی و اساسی در این میان مطرح است که آیا اصولا ثروت عامل گمراهی و غفلت انسان و به عبارتی عامل سقوط اخلاقیات و ارزشهاست؟

تا حالا به این فکر کرده اید که انسان فقیر و غنی در موقعیتی یکسان در مقابل سختی ها و وسوسه ها چگونه عمل میکنند؟

چرا بهشت مال پدری است که نمی تواند مخارج خانواده اش را تامین کند؟

و چرا جهنم و عذاب الیم مال کسیست که خانه ای گران قیمت و اتومیبلی استاندارد و پیشرفته دارد؟

این تفکرات از کجا آمده؟ ریشه این نوع نگرشی که در میان اکثریت مردم رواج دارد را  در چی میشه جستجو کرد؟

اعتقاد دارم که یک انسان غنی حتما بیشتر از یک انسان فقیر خواهد توانست در مقابل گناه،خلاف،انحراف و یا خر چیزی که اسمش رو بگذارید موفق تر عمل کنه.

نویسنده : : ۱:۳٩ ‎ب.ظ ; شنبه ۱٢ اسفند ۱۳٩۱
Comments نظرات () لینک دائم