نمیشه کاریش کرد....دوست ندارم با این شعار های آرمان گرایانه مسخره که در چندین قرن شاید یکی از مریدانش رو به سرمنزل مقصود برسونه  سر کنم و تنها فرصت زندگی و آزمودن این دنیا رو به این راحتی از دست بدم.

در این رقابت تنگ و نفسگیر.....ترجیح میدم....ریه های سالمی داشته باشم،پایی برای رفتن و چشمی برای دیدن.

پ ن: خوشا صدای رودی در کوهساران